Świadomość swojego błędu

Edward Stachura w swojej książce "Fabula Rasa" zauważył pewną ciekawą rzecz. Otóż kiedy człowiek popełnia jakiś błąd albo uświadamia sobie jaką swoją wadę wtedy najczęściej od razu podejmuje wewnętrznie jakieś postanowienie zaradcze temu (albo bagatelizuje ten problem).
Np. znowu byłem niemiły dla tej osoby -> następnym razem postaram się bardziej.
Np. znowu wyszło moje niedbalstwo -> ok, postanowię sobie, że zrobię ...
Takie postanowienie (podobnie zresztą jak bagatelizacja problemu ale nie o to mi teraz chodzi) sprawia, że przestajemy czuć dyskomfort (smutek, żal, wyrzut) związany z naszym błędem/wadą.
Stachura zwraca uwagę na to, że czasem przetrzymanie tego poczucia dyskomfortu (a więc wstrzymanie się trochę z tymi postanowieniami) może by wartościowe. Pozwalając sobie poczuć się źle możemy dotrzeć do lepszego zrozumienia tego co zrobiliśmy, zrozumienia "empirycznego", które może lepiej zaowocować. Postanowienie poprawy, choć często godne pochwały, może też czasem pełnić rolę pewnego usprawiedliwienia się i "zakopania" sprawy, o której się szybko zapomni.